Blogger Widgets

Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2021

Καλό μήνα με ποίηση!!!

 


H άνοιξη, περαστικιά...Tέλλος Άγρας

H άνοιξη, περαστικιά

απ’ το σπίτι,

έσυρε μια χαρακιά

στο φεγγίτη.

 

Xάραξε κλαδιά πλεχτά

σα γαϊτάνι,

και τα φύλλα τα δετά

σε στεφάνι,

 

και τ’ αγέρι όταν περνά

στα κοτσάνια,

κάνουν όλα ταπεινά

μια μετάνοια.

 

Πέρασε απ’ τις γνωστικές

τις κοπέλες

κι άνθισαν ποδιές λευκές

και κορδέλες.

 

Άγιασε τα χώματα

μ’ άγια μύρα,

κι είν’ ευκές τα χρώματα,

γύρα-γύρα.

 

Πήγε κι απ’ την εξοχή

κι απ’ το ρέμα,

κι όλοι οι φράχτες, οι φτωχοί,

τρέχουν αίμα.

 

Tώρα ο δρόμος της μακριά

θα τη βγάλει,

κει που βρέχει τη στεριά

τ’ ακρογιάλι,

 

στα νερά τα χαμηλά,

κούφια, λίγα,

για να βάλει μια λιλά,

μια ίσια ρίγα.

 

Άδειασε κι εδώ κι εκεί

τόσα δώρα

και σα Mοίρα στοργική

φεύγει τώρα

― στην καλή της ώρα!

 

Πηγή: http://www.snhell.gr/kids/content.asp?id=49&cat_id=2

 






Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2021

Ο έρωτας στον Τάσο Λειβαδίτη

Γιατί ο νθρωποι πάρχουν π᾿ τ στιγμ πο βρίσκουνε

μι θέση

στ ζω τν λλων.

Ή

να θάνατο

γι τ ζω τν λλων…

Τ. Λειβαδίτης,  Συμφωνία ρ. 1.

 



ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ, ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

(απόσπασμα)

 

Θα θελ να φωνάξω τ᾿ όνομά σου, αγάπη, μ᾿ όλη μου την δύναμη.

Να τ᾿ ακούσουν οι χτίστες απ᾿ τις σκαλωσιές και να φιλιούνται με τον ήλιο

να το μάθουν στα καράβια οι θερμαστές και ν᾿ ανασάνουν όλα τα τριαντάφυλλα

να τ᾿ ακούσει άνοιξη και να ρχεται πιο γρήγορα

να το μάθουν τα παιδιά για να μην φοβούνται το σκοτάδι,

να το λένε τα καλάμια στις ακροποταμιές, τα τρυγόνια πάνω στους φράχτες

να τ᾿ ακούσουν οι πρωτεύουσες του κόσμου και να το ξαναπούνε μ’ όλες τις καμπάνες τους

να το κουβεντιάζουνε τα βράδια οι πλύστρες χαϊδεύοντας τα πρησμένα χέρια τους.

 

Να το φωνάξω τόσο δυνατά

που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο

καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει.

 

Να τ᾿ ακούσει ο χρόνος και να μην σ᾿ αγγίξει, αγάπη μου, ποτέ.

 

Σ' εύρισκα, αγαπημένη, στο χαμόγελο όλων των αυριανών ανθρώπων.

Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου

είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου

αγαπημένη μου.

 

Mα και τι να πει κανείς

όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός και τα μάτια σου

τόσο μεγάλα.

Ύστερα ερχόταν η βροχή.

Mα έγραφα σ' όλα μας τα χνωτισμένα τζάμια τ' όνομα σου

κι έτσι είχε ξαστεριά στη κάμαρά μας. Kράταγα τα χέρια σου

κι έτσι είχε πάντοτε η ζωή ουρανό κι εμπιστοσύνη. Τα μαλλιά σου είναι μαύρα όπως μια νύχτα,

 

στο στόμα σου ανασαίνει ολάκερη η άνοιξη...

 

Όλα μπορούσανε να γίνουνε στον κόσμο, αγάπη μου

τότε που μου χαμογελούσες.

Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.

Ήξερες να δίνεσαι, αγάπη μου. Δινόσουνα ολάκερη

και δεν κράταγες για τον εαυτό σου

παρά μόνο την έγνοια αν έχεις ολάκερη δοθεί.

Το παιδί μας, Mαρία, θα πρέπει να μοιάζει με όλους τους

ανθρώπους

που δικαιώνουν τη ζωή.

Φοβούνται τον ουρανό που κοιτάζουμε

φοβούνται το πεζούλι που ακουμπάμε

φοβούνται το αδράχτι της μητέρας μας και το αλφαβητάρι του

παιδιού μας

φοβούνται τα χέρια σου, που ξέρουν ν' αγκαλιάζουν τόσο τρυφερά...

 

Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα.

 

Kαι τότε

όλα τα βράδια κι όλα τα τραγούδια

θα 'ναι δικά μας.

Θα 'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη.

Να το φωνάξω τόσο δυνατά

που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο

καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει.

Αφού κάθε στιγμή οι άνθρωποι θα μας βρίσκουν

στο ήρεμο ψωμί,

στα δίκαια χέρια,

στην αιώνια ελπίδα,

πώς θα μπορούσαμε, αγαπημένη μου,

 

να 'χουμε πεθάνει...

 

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2021

Καλό μήνα!!!


 

Οδυσσέας Ελύτης, «Το θαλασσινό τριφύλλι»

Μια φορά στα χίλια χρόνια

     του πελάγου τα τελώνια

Μες στα σκοτεινά τα φύκια

     μες στα πράσινα χαλίκια

Το φυτεύουνε και βγαίνει

     πριν ο ήλιος ανατείλει

Το μαγεύουνε και βγαίνει

     το θαλασσινό τριφύλλι

 

Κι όποιος τό βρει δεν πεθαίνει

[...]

Μια φορά στα χίλια χρόνια

     κελαηδούν αλλιώς τ’ αηδόνια

Δε γελάνε μήτε κλαίνε

     μόνο λένε μόνο λένε:

― Μια φορά στα χίλια χρόνια

     γίνεται η αγάπη αιώνια

Να ’χεις τύχη να ’χεις τύχη

     κι η χρονιά να σου πετύχει

 

Κι από τ’ ουρανού τα μέρη

     την αγάπη να σου φέρει.

 

«Το θαλασσινό τριφύλλι», 1-9, 11-20, Τα Ρω του Έρωτα, 1972. Ποιήματα. Ίκαρος, 2002. 272.


Πηγή: http://www.snhell.gr/references/quotes/writer.asp?id=108&searchtext=%E1%E3%DC%F0%E7&searchorder=1&hits=4

Φωτογραφία από Peggy und Marco Lachmann-Anke από το Pixabay 


Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2021