Blogger Widgets

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Γιώργος Σεφέρης, Τρία χαϊκού


Το χαϊκού (αστείος στίχος) είναι μια ιαπωνική ποιητική φόρμα. Παραδοσιακά αποτελείται από τρεις ομάδες των 5, 7, 5 συλλαβών, οι οποίες τοποθετούνται σε τρεις στίχους για έμφαση ή σε έναν, χωρισμένο με κενά. Το χαϊκού είναι με συνολικά 17 συλλαβές η πιο σύντομη μορφή ποίησης στον κόσμο. Περιγράφει μια εικόνα της φύσης και δίνει στοιχεία για την εποχή του χρόνου μέσα από εποχιακές λέξεις (Κίγκο). Υπάρχουν επίσης ποιητές χαϊκού οι οποίοι ακολουθούν μια πιο ελεύθερη φόρμα. Ο ιδρυτής του σύγχρονου χαϊκού ως αυτόνομης μορφής ποίησης ήταν ο Μασαόκα Σίκι, ο οποίος επίσης διαμόρφωσε τον όρο χαϊκού (από τους παλιότερους χαϊκάι ή χόκκου). Το χαϊκού διαβάζεται σε μια αναπνοή.
Στο χαϊκού γίνεται η προσπάθεια να συλληφθεί η στιγμή και να διατηρηθεί στην αιωνιότητα. Καθώς οι λέξεις δεν είναι αρκετές για να περιγράψουν την ολότητα μιας στιγμιαίας εμπειρίας, ο ποιητής περιγράφει αχνά μια ιδέα και αφήνει τον αναγνώστη να συμπληρώσει.
Τα χαϊκού έχουν μια εποχιακή λέξη ή κίγκο η οποία καταδεικνύοντας μια εποχή του χρόνου δίνει στον αναγνώστη ένα πλαίσιο αναφοράς. Η εποχή δε χρειάζεται να αναφερθεί ρητά αλλά μπορεί να υπονοηθεί μέσω άλλων λέξεων. Μερικές από τις πιο γνωστές είναι οι ανθισμένες κερασιές, τα αηδόνια και οι ιτιές για την άνοιξη, μια απογευματινή αύρα, οι λιβελλούλες ή τα κρίνα για το καλοκαίρι, η πανσέληνος, τα κόκκινα φύλλα και τα σκιάχτρα για το φθινόπωρο και οι πάπιες, ο παγετός και το χαλάζι για το χειμώνα. Στο χαϊκού του βατράχου, ο βάτραχος είναι το κίγκο για την άνοιξη.

Τρία χαϊκού


IA'
Πού να μαζεύεις
τα χίλια κομματάκια
του κάθε ανθρώπου.

Η ψυχική εξουθένωση, η απογοήτευση κυριαρχεί παρουσιάζοντας την εικόνα ενός ανθρώπου θρυμματισμένου, κατακερματισμένου. Η απορία είναι ολοφάνερη : πώς να συγκεντρώσεις τα κομμάτια του ανθρώπου και να τον ανασυνθέσεις.

IE'
Bουλιάζει ο κόσμος
κρατήσου, θα σ' αφήσει
μόνο στον ήλιο.

Ο κόσμος βουλιάζει σαν καράβι και ο ποιητής αναφέρεται στην εναγώνια προσπάθεια του ανθρώπου να κρατηθεί στην επιφάνεια. Τονίζεται η αποξένωση, η αλλοτρίωση του ανθρώπου σε έναν κόσμο αφιλόξενο.

IΣT'
Γράφεις·
το μελάνι λιγόστεψε
η θάλασσα πληθαίνει.

Ο ποιητής νιώθει απόγνωση, αφού στερείται έμπνευσης, ενώ τα προβλήματα γύρω του αυξάνονται.
  


Φύλλο εργασίας

1.       Ποιο είναι το θέμα των τριών χαϊκού;
2.      Ποιο συναίσθημα κυριαρχεί;
3.      Ποια παράδοξη εικόνα εντοπίζετε στο καθένα;
4.      Να εντοπίσετε το σχήμα λόγου που επιλέγει ο ποιητής για να εκφράσει τις σκέψεις του στο καθένα.
5.      Ποια κοινά χαρακτηριστικά παρατηρείτε στα τρία χαϊκού ως προς τη μορφή;

Δημιουργική γραφή

1.       Να γράψετε δικά σας χαϊκού.
2.      Να ζωγραφίσετε εικόνες που αντιστοιχούν στα χαϊκού του Σεφέρη.
3.      Να οπτικοποιήσετε τα χαϊκού του Σεφέρη ή τα δικά σας δημιουργώντας μια παρουσίαση με το power point.




δικτυογραφία











Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

άγνωστο κείμενο Β' Λυκείου



Κείμενο : Αισχίνης, Κατά Τιμάρχου, 6-7

[6] προσκειν δ γωγε νομζω, ταν μν νομοθετμεν, τοθ’ μς σκοπεν, πως καλς χοντας κα συμφροντας νμους τ πολιτείᾳ θησμεθα, πειδν δ νομοθετσωμεν, τος νμοις τος κειμνοις πεθεσθαι, τος δ μ πειθομνους κολζειν, ε δε τ τς πλεως καλς χειν. Σκψασθε γρ, θηναοι, σην πρνοιαν περ σωφροσνης ποισατο Σλων κενος, παλαις νομοθτης, κα Δρκων κα ο κατ τος χρνους κενους νομοθται.
[7] πρτον μν γρ περ τς σωφροσνης τν παδων τν μετρων νομοθτησαν, κα διαρρδην πδειξαν, χρ τν παδα τν λεθερον πιτηδεειν, κα ς δε ατν τραφναι, πειτα δετερον περ τν μειρακων, τρτον δ’ φεξς περ τν λλων λικιν, ο μνον περ τν διωτν, λλ κα περ τν ητρων. κα τοτους τος νμους ναγρψαντες μν παρακατθεντο, κα μς ατν πστησαν φλακας.

Λεξιλόγιο

πρόνοια = φροντίδα, διαρρήδην = με σαφήνεια// πιτηδεύω = ασχολούμαι με κάτι, ασκώ κάτι// μειράκιον = νέος// παρακατίθεμαι = αφήνω κάτι ως παρακαταθήκη, εμπιστεύομαι κάτι σε κάποιον

Φύλλο εργασίας

1.       Να αναγνωριστούν οι αντωνυμίες του κειμένου και να μεταφερθούν στην ίδια πτώση του άλλου αριθμού.
2.      συμφροντας, τραφναι, παρακατθεντο, πστησαν: να γίνει χρονική αντικατάσταση.
3.      σκψασθε : να κλιθούν οι προστακτικές όλων των χρόνων.

4.      νομζω, σκψασθε, ποισατο πδειξαν, ναγρψαντες, πστησαν να γραφούν οι ονοματικοί τύποι του ίδιου χρόνου.

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Στιγμές... Στράτης Μυριβήλης


“Αιστάνουμαι κατάβαθα πόσο ακριβή μου είναι η κάθε στιγμή που περνάει πάνωθέ μου. Θέλω να τη σταματήσω και να της πω στ’ αυτί: τράβα στο καλό και συ, μα ξέρε το. Σε κατάλαβα που πέρασες. Σ’ ένιωσα, σε χάρηκα και σ’ ευχαριστώ”.

Στρατής Μυριβήλης

Πολύχρωμη μπουγάδα


Αναρωτιέμαι μερικές φορές: είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;
Μούτρα. Ν’ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις. Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.
Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.
Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.
Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα. Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα, πάντα θα ‘ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

(από Το Παράπονο, του Οδ. Ελύτη)




πηγή φωτογραφίας

Κυριακή, 16 Απριλίου 2017

Καλό Πάσχα!!!

Χριστός Ανέστη!!!

Η Ανάσταση, Εικόνα από το καθολικό της Ι.Μ. Αγίας Τριάδας, Τζαγκαρόλων 
(Ακρωτήρι, Χανιά Κρήτης)
"Χριστς νέστη κ νεκρν,
θανάτ θάνατον πατήσας
κα τος ν τος μνήμασι
ζων χαρισάμενος".

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017