Οδυσσέας Ελύτης, Προσανατολισμοί

Γέννηση της μέρας

Όταν η μέρα τεντωθεί από το κοτσάνι της κι ανοίξει όλα

        τα χρώματα πάνω στη γη

Όταν από φωνή σε στόμα σπάσει ο σταλαγμίτης

Όταν ο ήλιος κολυμπήσει σαν ποτάμι σ' έναν κάμπο αθέριστο

Και τρέξει ένα πανί βοσκόπουλο των μελτεμιών μακριά

Πάντα η στολή σου είναι στολή νησιού είναι μύλος που γυρίζει

        ανάποδα τα χρόνια

Τα χρόνια που έζησες και που τα ξαναβρίσκω να πονούν

        στο στήθος μου τη ζωγραφιά τους

Η μια βερικοκιά σκύβει στην άλλη και το χώμα πέφτει από

        την αγκαλιά του ξυπνητού νερού

Η σφήκα στο κορμί του φλόμου ανοίγει τα φτερά της

Ύστερα ξαφνικά πετάει και χάνεται βουίζοντας

Κι από σταλαγματιά σε φύλλο κι από φύλλο σε άγαλμα όσο πάει

        και πιο πολύ μεταμορφώνεται ο καιρός

Παίρνει τα πράγματα που σε θυμίζουν κι όσο πάει και πιο πολύ

        τα συγγενεύει μες στον έρωτά μου

Ο ίδιος πόθος ξαναϋφαίνεται

Ο κορμός όλος φλέγεται του δέντρου του ήλιου της καλής καρδιάς

Έτσι σε βλέπω ακόμη στην αχτίδα της αιώνιας μέρας

Ν' ακούς το χτυποκάρδι της στεριάς

Η γέννηση δεν άλλαξε ούτε μια χαρά σου

Άφηνες μια μεγάλη νύφη αφρού ανεβαίνοντας

Τίναζες το κεφάλι σου σαπουνισμένο από την πρωινή ομορφιά

Η αιθρία πλάταινε τα μάτια σου

Δεν ήταν αίνιγμα που να μη σβήνει πια που να μη γίνεται καπνός

        σε στόμα αιόλου

Άλλαζες με τα χέρια σου τις εποχές

Βάζοντας χιόνια και βροχές, λουλούδια, θάλασσες

Κι η μέρα χώριζε από το κορμί σου, ανέβαινε, άνοιγε, μεγάλη

ευχή πάνω στα ηλιοτρόπια

Τι ξέρει τώρα ο τζίτζικας από την ιστορία που άφησες, τι ξέρει

        ο γρύλος

Η καμπάνα του χωρίου που ανοίγεται στον άνεμο

Η κάμπια, ο κρόκος, ο αχινός, το αλφάκι του νερού

Μυριάδες στόματα φωνάζουνε και σε καλούν

Έλα λοιπόν απ' την αρχή να ζήσουμε τα χρώματα

Ν' ανακαλύψουμε τα δώρα του γυμνού νησιού

Ρόδινοι και γαλάζιοι τρούλοι θ' αναστήσουν το αίσθημα

Γενναίο σαν στήθος το αίσθημα έτοιμο να ξαναπετάξει

Έλα λοιπόν να στρώσουμε το φως

Να κοιμηθούμε το γαλάζιο φως στα πέτρινα σκαλιά του Αυγούστου

Ξέρεις, κάθε ταξίδι ανοίγεται στα περιστέρια

Όλος ο κόσμος ακουμπάει στη θάλασσα και τη στεριά

Θα πιάσουμε το σύννεφο θα βγούμε από τη συμφορά του χρόνου

Από την άλλην όψη της κακοτυχιάς

Θα παίξουμε τον ήλιο μας στα δάχτυλα

Στις εξοχές  της ανοιχτής καρδιάς

Θα δούμε να ξαναγεννιέται ο κόσμος.

πηγή : http://odysseas-elitis.weebly.com/pirhoomicronsigmaalphanualphatauomicronlambdaiotasigmamuomicron943-1940.html

Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, Ινδός ποιητής και φιλόσοφος

Η κάθε του Θεού αυγή είναι γι’ αυτόν

και μια καινούργια έκπληξη

είναι τα δάκρυα της γης

που κάνουνε τα γέλια της ν’ ανθούνε,

Ποια γλώσσα είναι η δική σου θάλασσα;

Η γλώσσα της αιώνιας απορίας

Ποια γλώσσα είναι η δική σου απάντηση Ουρανέ;

Η γλώσσα της αιώνιας σιωπής.

Ο πόθος του πουλιού να ήταν σύννεφο.

Μα πως ποθεί το σύννεφο να ήταν πουλί!

Κάθε παιδί μας φέρνει κι ένα μήνυμα,

πως ο Θεός ακόμη δεν βαρέθηκε τον άνθρωπο

Ω μικρούληδες, του κόσμου τούτου αλήτες,

αφήστε μου τ’ αχνάρια σας στα λόγια μου.

Το ότι υπάρχω είναι μια αιώνια έκπληξη που λέγεται Ζωή.

Γέλασες μα δεν μίλησες για τίποτε

κι αισθάνθηκα πως ήταν γι’ αυτό

που τόσο πρόσμενα καιρό.

μικρό μου χορταράκι, μικρά τα βήματα σου,

μα όλη τη γη κρατείς κάτω από τα πόδια σου

ποτέ να μη φοβάσαι τις στιγμές,

αυτό σου τραγουδάει η φωνή του αιώνιου.

Μας δίνεται η ζωή, μα δίνοντας την τήν κερδίζουμε.

Διαβάζουμε τον κόσμο λανθασμένα

και λέμε πως μας απατά

του θανάτου η σφραγίδα,

δίνει αξία στης ζωής το νόμισμα

κι έτσι αγοράζει κανείς με τη ζωή,

ότι είναι πολύτιμο.

Ο θόρυβος μιας στιγμής

τη μουσική του Αιώνιου χλευάζει

φίλησε ο κόσμος την ψυχή μου

με τον πόνο του

κι αντάλλαγμα της ζήτησε τραγούδια

αυτός που πάντα βρίσκεται σε κίνηση

κάνοντας το καλό

ποτέ δεν βρίσκει τον καιρό καλός να είναι

το φεγγάρι έχει το φως του

για όλο τον Ουρανό

Τις σκοτεινές κηλίδες του γι’ αυτό το ίδιο.

Είσαι γεμάτος με τη σκόνη

των πεθαμένων λέξεων

πλύνε την ψυχή σου με σιωπή

η σιωπή θα βαστάξει τη φωνή σου

όμοια με την φωλιά

που τα κοιμώμενα πουλιά κρατεί.

πηγή : http://hallofpeople.com/gr/pro1enas.php?user=%CE%A4%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CF%81#.V6dvifmLSHs

O Oλυμπιακός ύμνος, Κωστής Παλαμάς

O Oλυμπιακός ύμνος

Oι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες αναβίωσαν για πρώτη φορά το 1896 στην Αθήνα. Με αφορμή την τέλεσή τους ανατέθηκε, ένα χρόνο πριν, στον Κωστή Παλαμά να γράψει τον ύμνο των Ολυμπιακών Αγώνων, ο οποίος μελοποιήθηκε από τον Κερκυραίο συνθέτη Σπυρίδωνα Σαμάρα. Από την Ολυμπιάδα του Τόκιο, το 1952, καθιερώθηκε ως ο επίσημος ύμνος των Αγώνων και ακούγεται στην ελληνική γλώσσα σε κάθε Ολυμπιάδα.

Στο Σαμάρα, που φτερά του έβαλε

Αρχαίο Πνεύμ’ αθάνατον, αγνέ πατέρα

του ωραίου, του μεγάλου και τ’ αληθινού,

κατέβα, φανερώσου κι άστραψ’ εδώ πέρα

στη δόξα της δικής σου γης και τ’ ουρανού.

Στο δρόμο και στο πάλεμα και στο λιθάρι,

στων ευγενών Αγώνων λάμψε την ορμή,

και με τ’ αμάραντο στεφάνωσε κλωνάρι

και σιδερένιο πλάσε κι άξιο το κορμί.

Κάμποι, βουνά και πέλαγα φέγγουν μαζί σου

σαν ένας λευκοπόρφυρος μέγας ναός,

και τρέχει στο ναό εδώ προσκυνητής σου,

Αρχαίο Πνεύμ’ αθάνατο, κάθε λαός.

Κ. Παλαμάς, Άπαντα, τόμ. 3, Μπίρης

πηγή : http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGYM-A107/391/2589,21863/index09_01.html