Άνθρωπος...

Α, μα του ανθρώπου το άπλωμα

το χειροπιαστό να ξεπερνάει πρέπει.

Αλλοιώς, ο ουρανός γιατί υπάρχει;

Robert Browning, Βρετανός ποιητής

Παναγία, η Δέσποινα του κόσμου

Παναγία Σουμελά

Ἁγνὴ Παρθένε Δέσποινα, Ἄχραντε Θεοτόκε, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Παρθένε Μήτηρ Ἄνασσα, Πανένδροσέ τε πόκε, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Παναγία Σουμελά

Ὑψηλοτέρα οὐρανῶν, ἀκτίνων λαμπροτέρα, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Χαρὰ Παρθενικῶν Χορῶν, Ἀγγέλων ὑπερτέρα, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Παναγία η Εκατονταπυλιανή, Πάρος

Ἐκλαμπροτέρα οὐρανῶν, φωτὸς καθαρωτέρα, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Τῶν οὐρανίων στρατιῶν, πασῶν ἁγιωτέρα, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Παναγία Θαλασσινή - Άνδρος

η Μεγαλόχαρη της Τήνου

Μαρία Ἀειπάρθενε, Κόσμου παντὸς Κυρία, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Ἄχραντε Νύμφη πάναγνε, Δέσποινα Παναγία, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Παναγία Αγιογαλούσαινα - Χίος

Παναγία Βοήθεια - Χίος

Παναγία Κανάλα - Κύθνος

Παναγία Γλυκασμός των Αγγέλων

Μαρία Νύμφη Ἄνασσα, χαρᾶς ἡμῶν αἰτία, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Κόρη σεμνὴ Βασίλισσα, Μήτηρ ὑπεραγία, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Παναγία Γαλακτοτροφούσα - Άγιον Όρος

Παναγία Αγαπητική & Μισητική-Κύπρος

Τιμιωτέρα Χερουβείμ, ὑπερενδοξοτέρα, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Τῶν ἀσωμάτων Σεραφείμ, τῶν Θρόνων ὑπερτέρα, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Παναγία Μεγαλομάτα - Τήνος

Παναγία Πελεκητή - Πίνδος

Χαῖρε τὸ ᾆσμα Χερουβείμ, χαῖρε ὕμνος Ἀγγέλων, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Χαῖρε ᾠδὴ τῶν Σεραφείμ, χαρὰ τῶν Ἀρχαγγέλων, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Παναγία Αργοκοιλιώτισσα - Νάξος

Παναγία Φιδούσα – Κεφαλονιά

Χαῖρε εἰρήνη καὶ χαρά, λιμὴν τῆς σωτηρίας, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Παστὰς τοῦ Λόγου ἱερά, ἄνθος τῆς ἀφθασίας, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Χαῖρε Παράδεισε τρυφῆς, ζωῆς τε αἰωνίας, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Χαῖρε τὸ ξύλον τῆς ζωῆς, Πηγὴ ἀθανασίας, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Παναγία Βασίλισσα - Μουζάκι Καρδίτσας

Σὲ ἱκετεύω Δέσποινα, Σὲ νῦν ἐπικαλοῦμαι, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Σὲ δυσωπῶ Παντάνασσα, Σὴν χάριν ἑξαιτοῦμαι, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Κορὴ σεμνὴ καὶ ἄσπιλε, Δέσποινα Παναγία, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

ἐπάκουσόν μου ἄχραντε, κόσμου παντὸς Κυρία, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Παναγία Πρέκλα – Σκιάθος

Ἀντιλαβοῦ μου ρύσαι με, ἀπὸ τοῦ πολεμίου, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Καὶ κληρονόμον δεῖξον με, ζωῆς τῆς αἰωνίου, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Ὑπεραγία Θεοτόκε σῶσον ἡμᾶς.

Παναγία Μαλεβή - Αρκαδία

Γιάννης Ρίτσος, «Το χώμα κάτω απ’ τη βροχή» (απόσπασμα)

«[…] Τούτη η αργή, ασταμάτητη βροχή, καλόδεχτη, βοηθάει,

μαλακώνει το χώμα, πλένει μητρικά τα φύλλα της συνοικιακής

τριανταφυλλιάς απ’ τη σκόνη,

νοτίζει τις φτωχές στέγες- όλα τα δείχνει ταπεινά και φτωχά,

τους αφαιρεί την έπαρση και τη σκληρότητα, φτωχαίνει ακόμα

και τη λύπη,

γίνεται η λύπη μαλακιά, πονετική- δεν επιμένει

σ’ αυτή την τυφλή αρνητική περηφάνεια της, μπορεί να σκύψει,

να κλάψει ή να χαμογελάσει, σαν ένα νέο κορίτσι

που ‘κλαιγε στο παράθυρο κι είδε έξαφνα στα τζάμια το γλυκύ της πρόσωπο

τόσο νεανικό, τόσο όμορφο- ωραίο ακόμη κι όταν κλαίει-

κ’ ίσως ακόμη πιο ωραίο, τόσο που χαμογελάει.

[…]

Τώρα κοιτάζεις έξω απ’ το παράθυρο-

είναι ένα σύννεφο που ξέφυγε απ’ το γκρίζο και κάθεται μονάχο

σε μια κίτρινη στέγη

κ’ η πενιχρή βροχή, ελεητική στη φτώχεια της, συνεχίζεται ατέλειωτη

μες στη γλυκιά, μισοφώτιστη ορφάνια του κόσμου, – η βροχή

να τραβάει ως το βάθος ανάβοντας ασημένια μανουάλια,

μπακιρένια μανουάλια που μακραίνουν και μικραίνουν,

θαμπόφωτα, σταχτιά μανουάλια μιας υπαίθριας εκκλησίας

σε κάποιους βωβούς εσπερινούς που δεν έχει καθόλου εκκλησίασμα

εξόν από κάτι γριές, το νεωκόρο της ενορίας και το μονόφθαλμο ψάλτη,

και πίσω απ’ τα σβηστά και τα ελάχιστα αναμμένα μανουάλια

θαμποφαίνεται το Άγιον Πάθος, ο Ελκόμενος ολόσωμος, η Σταύρωση-

[…]

Τούτη η βροχή

μιλάει με τα λόγια της, ήσυχα λόγια, όχι για μένα και για σένα-

δεν έχουν στόχο τα λόγια της – γι αυτό μας μιλάνε-

δεν αφορούν εμάς, δε θέλουν να μας συμβουλέψουν,

να μας παινέψουν, να μας κατηγορήσουν, να μας παρηγορήσουν,

δε μας αναγκάζουν σ’ οποιαδήποτε στάση

σ’ άμυνα, ή σ’ επίθεση, ή σε απολογία-

Ήσυχα λόγια της βροχής, μπορεί και να θυμίσουν

το μοσκοβόλημα της γης- όχι της γης όταν σκάβουν ένα λάκκο-

της γης που βρέχεται κι απορροφά κ’ υπομένει και πρααίνεται

και λουλουδίζει μια μέρα αναπάντεχα –

μια μυρωδιά καρτερίας, απαλή και μεγάλη

που διαστέλλει τα μάτια μας μες στ’ όνειρο σαν να τα κλείνει…»

(Γ. Ρίτσος, Γενική δοκιμή, Κέδρος)

Άπειρο...

Να δεις τον Κόσμο σε έναν κόκκο άμμου,

και τον Ουρανό σ’ ένα αγριολούλουδο,

να κρατήσεις το Άπειρο στην παλάμη σου

και την Αιωνιότητα σε μια ώρα.

Γουίλιαμ Μπλέικ ( 1757-1827, Άγγλος ποιητής & ζωγράφος)

πηγή : http://www.gnomikologikon.gr/authquotes.php?auth=142

Οδυσσέας Ελύτης, Προσανατολισμοί

Γέννηση της μέρας

Όταν η μέρα τεντωθεί από το κοτσάνι της κι ανοίξει όλα

        τα χρώματα πάνω στη γη

Όταν από φωνή σε στόμα σπάσει ο σταλαγμίτης

Όταν ο ήλιος κολυμπήσει σαν ποτάμι σ' έναν κάμπο αθέριστο

Και τρέξει ένα πανί βοσκόπουλο των μελτεμιών μακριά

Πάντα η στολή σου είναι στολή νησιού είναι μύλος που γυρίζει

        ανάποδα τα χρόνια

Τα χρόνια που έζησες και που τα ξαναβρίσκω να πονούν

        στο στήθος μου τη ζωγραφιά τους

Η μια βερικοκιά σκύβει στην άλλη και το χώμα πέφτει από

        την αγκαλιά του ξυπνητού νερού

Η σφήκα στο κορμί του φλόμου ανοίγει τα φτερά της

Ύστερα ξαφνικά πετάει και χάνεται βουίζοντας

Κι από σταλαγματιά σε φύλλο κι από φύλλο σε άγαλμα όσο πάει

        και πιο πολύ μεταμορφώνεται ο καιρός

Παίρνει τα πράγματα που σε θυμίζουν κι όσο πάει και πιο πολύ

        τα συγγενεύει μες στον έρωτά μου

Ο ίδιος πόθος ξαναϋφαίνεται

Ο κορμός όλος φλέγεται του δέντρου του ήλιου της καλής καρδιάς

Έτσι σε βλέπω ακόμη στην αχτίδα της αιώνιας μέρας

Ν' ακούς το χτυποκάρδι της στεριάς

Η γέννηση δεν άλλαξε ούτε μια χαρά σου

Άφηνες μια μεγάλη νύφη αφρού ανεβαίνοντας

Τίναζες το κεφάλι σου σαπουνισμένο από την πρωινή ομορφιά

Η αιθρία πλάταινε τα μάτια σου

Δεν ήταν αίνιγμα που να μη σβήνει πια που να μη γίνεται καπνός

        σε στόμα αιόλου

Άλλαζες με τα χέρια σου τις εποχές

Βάζοντας χιόνια και βροχές, λουλούδια, θάλασσες

Κι η μέρα χώριζε από το κορμί σου, ανέβαινε, άνοιγε, μεγάλη

ευχή πάνω στα ηλιοτρόπια

Τι ξέρει τώρα ο τζίτζικας από την ιστορία που άφησες, τι ξέρει

        ο γρύλος

Η καμπάνα του χωρίου που ανοίγεται στον άνεμο

Η κάμπια, ο κρόκος, ο αχινός, το αλφάκι του νερού

Μυριάδες στόματα φωνάζουνε και σε καλούν

Έλα λοιπόν απ' την αρχή να ζήσουμε τα χρώματα

Ν' ανακαλύψουμε τα δώρα του γυμνού νησιού

Ρόδινοι και γαλάζιοι τρούλοι θ' αναστήσουν το αίσθημα

Γενναίο σαν στήθος το αίσθημα έτοιμο να ξαναπετάξει

Έλα λοιπόν να στρώσουμε το φως

Να κοιμηθούμε το γαλάζιο φως στα πέτρινα σκαλιά του Αυγούστου

Ξέρεις, κάθε ταξίδι ανοίγεται στα περιστέρια

Όλος ο κόσμος ακουμπάει στη θάλασσα και τη στεριά

Θα πιάσουμε το σύννεφο θα βγούμε από τη συμφορά του χρόνου

Από την άλλην όψη της κακοτυχιάς

Θα παίξουμε τον ήλιο μας στα δάχτυλα

Στις εξοχές  της ανοιχτής καρδιάς

Θα δούμε να ξαναγεννιέται ο κόσμος.

πηγή : http://odysseas-elitis.weebly.com/pirhoomicronsigmaalphanualphatauomicronlambdaiotasigmamuomicron943-1940.html