Blogger Widgets

Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2017

Marcel Proust, Διαβάζοντας


Το 1906 ο Μαρσέλ Προυστ έγραψε τον πρόλογο σε μετάφραση έργου του Τζων Ράσκιν, σημαντικού άγγλου κριτικού τέχνης της βικτωριανής εποχής. Το κείμενο είναι γραμμένο με τον γνωστό τρόπο του Προυστ, που θυμίζει το αριστούργημά του Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο, και περιέχει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία.

Δεν υπάρχουν ίσως μέρες της παιδικής μας ηλικίας που να τις ζήσαμε τόσο έντονα, όσο εκείνες που νομίσαμε πως τις αφήσαμε να περάσουν χωρίς να τις ζήσουμε, όσο εκείνες που περάσαμε μ’ ένα βιβλίο αγαπημένο. Όλα όσα —όπως φαινόταν τότε— τις γέμιζαν για τους άλλους και που εμείς παραμερίζαμε σαν ένα τιποτένιο εμπόδιο μπροστά σε μια θεσπέσια απόλαυση: το παιχνίδι, για το οποίο ερχόταν να μας ξεσηκώσει κάποιος φίλος, πάνω στο πιο ενδιαφέρον σημείο του βιβλίου, η μέλισσα ή η ηλιαχτίδα που μας ενοχλούσαν και μας ανάγκαζαν να σηκώσουμε τα μάτια μας από τη σελίδα ή ν’ αλλάξουμε θέση, το κολατσιό που μας φορτώνανε και παρατούσαμε δίπλα μας, πάνω στο μπάγκο, χωρίς να τ’ αγγίξουμε, ενώ έσβηνε πάνω από το κεφάλι μας ο ήλιος στον γαλάζιο ουρανό, το βραδινό φαγητό για το οποίο έπρεπε να γυρίσουμε σπίτι και που όσο κρατούσε δεν είχαμε τίποτ’ άλλο στο νου μας παρά ν’ ανεβούμε πάνω να τελειώσουμε, αμέσως μετά, το κεφάλαιο που αφήσαμε στη μέση, όλα αυτά η ανάγνωση θα έπρεπε κανονικά να μας εμποδίσει ν’ αντιληφθούμε πόσο ενοχλητικά ήταν, κι όμως τα χάραζε μέσα μας σα μιαν ανάμνηση τόσο γλυκιά (και πιο πολύτιμη μάλιστα, όπως κρίνουμε σήμερα, απ’ όσα διαβάζαμε τότε με αγάπη) που αν τύχει, ακόμα και σήμερα, να ξεφυλλίσουμε τ’ αλλοτινά εκείνα βιβλία, δεν είναι πια παρά σα τα μοναδικά ημερολόγια που φυλάξαμε από τις μέρες που έφυγαν, ελπίζοντας να δούμε να καθρεφτίζονται, πάνω στις σελίδες τους, τα σπίτια και οι λιμνούλες που δεν υπάρχουν πια.
Ποιος δεν θυμάται σαν και μένα όσα διάβαζε μέσα στις διακοπές και που πήγαινε να κρύψει διαδοχικά μέσα σ’ όλες εκείνες τις ώρες της μέρας, τις αρκετά ήρεμες κι απαραβίαστες, που θα μπορούσαν να τους προσφέρουν κάποιο άσυλο.

Μαρσέλ Προυστ, Διαβάζοντας (μέρες ανάγνωσης). Με μια εισαγωγή, ένα επίμετρο και σημειώσεις, μτφρ. Πέτρος Παπαδόπουλος & Κώστας Τσιταράκης, Βιβλιοπωλείον της «Εστίας», Αθήνα 1985, σ. 19-20.



πηγή φωτογραφιών


Τρίτη 14 Φεβρουαρίου 2017

Μ. Πολυδούρη - Ε. Μπράουνιγκ



Μαρία Πολυδούρη, Μόνο γιατί μ'αγάπησες

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες
στα περασμένα χρόνια.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι’ αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο
κ’ έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

Μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν
με την ψυχή στο βλέμμα,
περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο
της ύπαρξής μου στέμμα,
μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν.

Μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάη
είδα τη λυγερή σκιά μου, ως όνειρο
να παίζει, να πονάη,
μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες.

Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε
γι’ αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου.
Σα να μ’ ακολουθούσες όπου πήγαινα,
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.
Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε.

Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα,
γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα.

Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.

Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες
έζησα, να πληθαίνω
τα ονείρατά σου, ωραίε που βασίλεψες
κ’ έτσι γλυκά πεθαίνω
μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες.


Ε. Μπράουνιγκ, Σονέτο XLIII

Πώς σ’ αγαπώ; Τους τρόπους ας μετρήσω.
Σ’ αγαπώ στο βάθος, πλάτος και ύψος
που η ψυχή μου δύναται να φτάσει, σαν ψάχνει αόρατη
να βρει το τέλος του Είναι και της Χάρης της ιδανικής.
Σ’ αγαπώ στο επίπεδο της ταπεινότερης
καθημερινής ανάγκης, κάτω απ’ τον ήλιο ή του κεριού
το φως.
Σ’ αγαπώ ελεύθερα, όπως παλεύουν οι άντρες
για το Δίκιο.
Σ’ αγαπώ αγνά, όπως απεχθάνονται τον Έπαινο.
Σ’ αγαπώ με το πάθος που έντυνα
παλιά τις λύπες μου και με την πίστη
των παιδικών μου χρόνων.
Σ’ αγαπώ με μιαν αγάπη που νόμιζα πως έχασα
μαζί με τους χαμένους μου αγίους – σ’ αγαπώ
με την ανάσα,
τα χαμόγελα, τα δάκρυα όλης της ζωής μου! – και αν
ο Θεός ορίσει,
θα σ’ αγαπώ περισσότερο μετά το θάνατο.

Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2017

Μέλπω Αξιώτη, Η ψυχή του νησιού


Φύλλο εργασίας

1.       Ποια είναι τα πρόσωπα του κειμένου και ποιο το θέμα της συζήτησής τους;
2.    Ποια είναι τα βασικά θέματα που απασχολούν την Αξιώτη στο κείμενο και ποια στάση υιοθετεί απέναντι σ’ αυτά;
3. Οι συνομιλητές έχουν κοινές απόψεις για το θέμα που συζητούν ή διαφοροποιούνται;
4.      Ποια είναι τα συναισθήματα των προσώπων;
5.      Να συσχετίσετε την εικόνα του βιβλίου σας (σελ. 218) με το κείμενο.
6.      Δείτε τα videos και σχολιάστε τις αλλαγές στο νησί της Μυκόνου.
7.     Να σχολιάσετε τη λειτουργία του χρόνου στο αφήγημα (ευθύγραμμη αφήγηση, αναδρομή, πρόληψη). Να αιτιολογήσετε την απάντησή σας με στοιχεία του κειμένου.
8.      Γιατί ο διάλογος χαρακτηρίζεται παράλυτος;
9.      Θα χαρακτηρίζατε το αφήγημα παραδοσιακό ή μοντέρνο και γιατί;
10. Να χαρακτηρίσετε τα παρακάτω σχήματα λόγου (μεταφορές, εικόνες, αποστροφές, συνεκδοχή, ασύνδετο σχήμα, ρητορική ερώτηση).

ú  Κι ο διάλογος είναι παράλυτος.
ú  «Μα δεν έχει δα την ανάγκη σου ο ξένος για να ποθάνεις..»
ú  τα πατικωμένα σπίτια μες στη Σκάρπα, που να τα τρώει η θάλασσα
ú  Θέλει ο ξένος να πάρει την καρέκλα σου οπού κάθεσαι; εξάπαντος θα τηνε πάρει·
ú  ο ξενιτεμένος στέκονταν στα πανιά
ú  Η ψυχή του νησιού –συλλογίζεται ο μηχανικός– πάει και τρυπώνει σ' ένα χώρο όλο και πιο συμπιεσμένο
ú  Εδώ τον κόβει ο γέρος.
ú  Στον καιρό μου ο κόσμος ήτανε εδώ θαλασσινός, μες στην αρμύρα μέχρι το λαιμό του!
ú  Oπού γινήκανε στεριανοί, ξενοδόχοι, πλήθος οι ξενοδόχοι, υπερετούνε τον ξένο βλέπεις, έχουν και τη μπουτίκα, υπερετούνε και μέσα κει.
ú  «Το βέβαιο είναι πως έρχονται απ' την Αμερική οι ομογενείς, βλέπουν το μέρος που γεννήθηκαν, το βρίσκουν πράγματι πολύ μοδέρνο, θαυμάζουν.
11.    Να σχολιάσετε τη γλώσσα του κειμένου.
12.   Να γράψετε δύο παραγράφους με θέμα τα θετικά και τα αρνητικά του τουρισμού. (200 λέξεις)
13.   Να υποθέσετε ότι είστε ο γέρος του κειμένου. Να γράψετε μια ημερολογιακή σελίδα με θέμα το νησί σας και τον κόσμο που άλλαξε. (200 λέξεις)
14.   Ψηφιακή εργασία. Να δημιουργήσετε μία παρουσίαση (power point) ή μια αφίσα http://edu.glogster.com/ ή ένα video (https://animoto.com/) για την προβολή του τόπου σας.

δικτυογραφία





πηγή φωτογραφιών









Ιμμάνουελ Καντ


"Δημιουργία : ο καλύτερος τρόπος να απολαμβάνεις τη ζωή."
Ιμμάνουελ Καντ


πηγή φωτογραφίας : https://gr.pinterest.com/pin/418905202814825704/

12η Φεβρουαρίου : Παγκόσμια ημέρα της Ερυθράς Χειρός


Η 12η Φεβρουαρίου έχει κηρυχθεί παγκοσμίως ως η ημέρα της Ερυθράς Χειρός ή Ημέρα του Κόκκινου Χεριού. Η Ημέρα της Ερυθράς Χειρός καθιερώθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2002, όταν τέθηκε σε ισχύ η Συνθήκη του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των Παιδιών στις Ένοπλες Συγκρούσεις. Στόχος είναι να θυμίσει και να ευαισθητοποιήσει τους πολίτες του κόσμου για τα παιδιά που στρατεύονται παρά τη θέλησή τους σε πολέμους και ένοπλες συγκρούσεις.
Ο οργανισμός Child Soldiers International – γνωστός ως Coalition to Stop the use of Child Soldiers (Συνασπισμός για τη μη χρησιμοποίηση Παιδιών ως Στρατιωτών) – ιδρύθηκε το 1998 από ένα συνασπισμό από τις κορυφαίες ανθρωπιστικές οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα: Amnesty International, Defence for Children International, Human Rights Watch, International Federation Terre des Hommes, International Save the Children Alliance, Jesuit Refugee Service, the Quaker United Nations Office – Geneva, and World Vision International.Υπάρχει πρόοδος στη μείωση του αριθμού στρατολόγησης παιδιών μετά την κατοχύρωση της 12ης Φεβρουαρίου, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά-στρατιώτες στον κόσμο.
Παραδείγματα εκτεταμένης στρατολόγησης παιδιών παρατηρούνται κυρίως σε χώρες της Αφρικής (Κονγκό, Ρουάντα, Ουγκάντα, Σουδάν, Ακτή Ελεφαντοστού), αλλά και στις Φιλιππίνες, τη Μυανμάρ (Βιρμανία) και την Κολομβία. Υπολογίζεται ότι ο αριθμός τους ανέρχεται σε περίπου 300.000, το ένα τρίτο των οποίων είναι κορίτσια.
Μπορούμε όλοι να βοηθήσουμε να σταματήσει αυτή η κακοποίηση των παιδιών μέσω της εκστρατεία του κόκκινου χεριού μέσω της redhandday (παγκόσμια πρωτοβουλία για να σταματήσει η χρήση των παιδιών ως στρατιωτών). Για τη διαμαρτυρία εναντίον αυτής της κακοποίησης έχουν συλλεχθεί εκατοντάδες χιλιάδες εκτυπώσεις κόκκινου χεριού από πάνω από 50 χώρες σε όλο τον κόσμο.




πηγή φωτογραφίας : http://roadstory.gr